ภูมิปัญญาไทย เป็นผลของประสบการณ์สั่งสมของคนที่เรียนรู้จากปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม ปฏิสัมพันธ์ในกลุ่มชนเดียวกันและระหว่างกลุ่มชุมชนหลาย ๆ ชาติพันธุ์ รวมไปถึงโลกทัศน์ที่มีต่อสิ่งเหนือธรรมชาติ ภูมิปัญญาเหล่านี้เคยเอื้ออำนวยให้คนไทยแก้ปัญหาได้ดำรงอยู่ และสร้างสรรค์อารยธรรมของเราเองได้อย่างมีดุลยภาพกับสิ่งแวดล้อม โดยเฉพาะในระดับพื้นฐานหรือระดับชาวบ้าน ภูมิปัญญาในแผ่นดินนี้มิได้เกิดขึ้นเป็นเอกเทศแต่มีส่วนแลกเปลี่ยนเลือกเฟ้น และปรับให้ภูมิปัญญาจากอารยธรรมอื่นตลอดมา
จากลักษณะดังกล่าว การศึกษาและสืบทอดภูมิปัญญาไทยนั้น จึงเป็นสิ่งที่จำเป็นอย่างยิ่งในสังคมไทย โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักเรียนนักศึกษาสายอาชีวศึกษา ซึ่งเป็นกำลังสำคัญของประเทศในอนาคต มีทักษะในการผลิตชิ้นงานและเชิงปฏิบัติเป็นอย่างดี จำเป็นต้องเรียนรู้และศึกษาภูมิปัญญาท้องถิ่นอย่างแท้จริง เพื่อให้เอกลักษณ์ของท้องถิ่นนั้นยังคงดำรงต่อไปได้ในอนาคต ดังนั้น การจัดหลักสูตรการจัดการเรียนการสอนของสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ได้มีการมุ่งเน้นให้ผู้เรียนสามารถนำความรู้ที่ได้รับไปประยุกต์ใช้ในการประกอบอาชีพ ทั้งในภาครัฐและเอกชน เป็นผู้มีความเชื่อมั่นในวิชาชีพของตนเอง ตลอดจนเป็นแรงงานที่มีทักษะ ความรู้ ความสามารถตรงตามความต้องการของสถานประกอบการ การให้ผู้เรียนมีโอกาสได้รับความรู้จากวิทยากรภูมิปัญญาท้องถิ่น นอกจากจะเป็นการสืบทอดความรู้ภูมิปัญญาของท้องถิ่นนั้นให้ดำรงต่อไปได้ ยังเป็นการสร้างความผูกผันต่อท้องถิ่น สร้างแนวคิดและมุมมองในการประกอบอาชีพที่เป็นประโยชน์ในอนาคต
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น